Frau Lavigne kan trots op mij zijn

(16 aug 2018 – 23:43 lokale tijd)

Hooii 😀

Mariella hoe heb je geslapen vannacht?
“Eigenlijk heel slecht. De heimwee slaat toe.”

De avonden alleen op de kamer zijn het zwaarst. Dan merk je dat je hier toch helemaal alleen zit en dat je je thuisfront mist. Maar na een telefoontje in de ochtend met je moeder, moet je toch weer verder. Aan het gehuil heb je toch niks, maar de opgekropte emoties even los laten gaan, dat wel.

Dus na een zware ochtend ging mijn dag toch van start.

Vandaag ben ik voor het eerst naar mijn nieuwe school geweest. Neenee, Mariel had niet gekozen voor de bus, maar voor de fiets. Je leest het goed: DE FIETS. Mijn heenrit duurde maar liefst 40 minuten. Ik heb gewoon 40 minuten zitten fietsen naar school. Ik denk dat Google Maps tijdens het berekenen van een fietsroute, een wielrenner heeft ingehuurd, want hun zeggen dat je er maar 20 minuten over doet. In de middag is het eigenlijk niet uit te houden op de fiets. Dus hoe komt Mariel aan? Als een rode kreeft, de bolle wangetjes en ja mijn schouders zijn verbrand.

Maar toen ik bij de school aankwam, was ik gewoon geshockeerd. De school neemt dus bekans een hele straat in beslag, dus dat wordt nog even zoeken van hoe en wat. Het was zoeken en vragen waar ik moest zijn, maar mijn verplichtingen zijn nu allemaal geweest.

Ik vertelde gisteren dat ik met 1 van de locals ging eten. Dat heb ik helaas moeten verzetten naar zondag. Ik kreeg de kans om andere studenten van HPU te leren kennen. Dit nam ik dan ook gelijk met beide handen aan. Het waren allemaal Duitsers en een Denemarkenaar (als je dat zo schrijft tenminste, nou je snapt wel wat ik bedoel). We hebben gewandeld, op de bus gezeten en naar het avondlijke strand geweest. Erna zijn we nog wat gaan drinken bij hun in het hostel. Het was echt gezellig en misschien gaan we morgen ook weer wat samen doen.

IMG_5973.jpg

Voor mijn terugweg naar Kalo Terrace, moest ik dit maal de bus nemen. In de bus leerde ik een supertoffe vrouw kennen. Ze is ook een local. Ik kreeg haar telefoonnummer, van haar zoon en adres en e-mail. Ze vond me een leuke meid en zou me graag een keer willen zien bij hun in de kerk. Het was zo’n vlotte en leuke babbel. Ik ben benieuwd hoe de kerkdiensten hier zijn. Ik vertelde haar dat ik geen katholiek ben, en dat vond ze niet erg. Ik ben welkom. Wat een schatje toch. So, that is added to my Bucket list: going to the Church.

Ik moet nog even terug op mijn busverhaal (1) en op mijn fietsverhaal (2)

(1) Hoe gaat het eraan toe op de bus?

Ik ben totaal verrast hoe het er in de bus aan toe gaat. Je laat dus je kaart zien aan de buschauffeur, geheel logisch. Maar dan.. De bus stopt aan alle haltes, maar om de deuren op en te laten gaan moet je heel hard kloppen op de deuren zodat de buschauffeur het hoort. Dat is zo gek. Daarnaast hangt er tegen de ramen van de bus een koord, dat verbonden is bij de buschauffeur. Als je wilt dat de buschauffeur voor jou stopt (dus niet aan de halte maar gewoon op straat), dan trek je daar aan en dan stopt de bus.

(2) Het fietsverkeer in Honolulu

Het fietsverkeer in Honolulu is maar matig. Wat bij ons als een gewoon standaard goed wordt beschouwd, is hier al een teken van rijkdom. Je hoort het goed, een fiets betekent dat je geld hebt. Fietsen stelen is hier goed in trek, vooral bij de grote aanwezigheid van zwervers. Voor mijn fiets heb ik 2 sloten, om de kans te verminderen dat hij wordt gestolen. Wat ik tenminste heel raar vind, is dat je soms fietspaden ziet, dan een fiets midden op de weg en dan in één keer helemaal niks meer. Je begint aan jezelf te twijfelen van waar mag ik nu fietsen? De fietsroutes in Hawaii zijn dus nog niet op hun best maar in ontwikkeling. Op sommige stukken ben je gewoon een vervoersmiddel, wat een fiets ook is, maar ik bedoel dat je voor je en achter je een auto hebt rijden. Dat is toch raar, dat is toch eng?

Sorry, ik kan vandaag niet veel foto’s met jullie delen, want ik heb het meeste gewoon in mij op laten nemen.

Waarom kan mevrouw Lavigne trots op mij zijn? Omdat ik vandaag een beetje Duits tussen het Engels door heb zitten te praten. Dus niet alleen men Engels was aan het verbeteren, mijn Duits werd ondertussen verfrist. Trouwens Frau Lavigne, de jeugd van tegenwoordig gebruikt niet zo veel meer rese, nese, meermin, srsr, maar doet het gewoon op gevoel ook al is het fout. Ze zeggen: de Duitsers letten er zelf niet op.

Loviess

Mariel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s